Na de gekte van Las Vegas gingen we met de gehuurde auto op weg naar Zion NP. We kwamen tegen de avond aan bij het hotel aan de rand van het park. Vanuit onze kamer en het zwembad hadden we een mooi uitzicht over rode rotsen die naarmate de zon daalde steeds roder werden.
De volgende dag gingen we vroeg op pad om een van de langste eendags wandelingen te maken. Om in de meeste nationale parken te overnachten moet je vaak ruim van te voren een vergunning aanvragen, maar het is wel mogelijk om overdag een lange wandelig te maken. Het enig nadeel is dat veel van die wandelingen niet in een rondje zijn. Deze wandeling bestond uit ruim 4 uur stijgen, om op het hoogste punt van het park weer in 2 uur naar beneden te gaan. De herfst maakte de wandeling extra mooi met bladeren in groen, rood en geel.
Ook de rotsen hadden verschillende kleuren. Ik had de wandeling gekozen omdat die via een spectaculaire kloof verliep.
De rotsen waren vroeger enorme duinen die omgezet zijn. Daarom zijn ze erg broos en niet erg geschikt om te beklimmen ;-)
Elke keer was het uitzicht anders door de verschillende kleurencombinaties van rotsen en bomen.
We waren vroeg vertrokken, maar des te hoger we kwamen des te minder bomen er waren. Wel was het een fantastisch uitzicht over de Zion kloof.
Langs de steile wanden gingen we dezelfde weg weer naar beneden waar het uitzicht toch weer iets anders was door de stand van de zon en looprichting.
Zijn we nog beesten tegengekomen. Jazeker, herten en eekhoorns.
Als beloning voor de zware wandeldag gingen we naar een Thais restaurant. Ongelofelijk dat die bestaat in de middle of nowhere . We hebben het wel geweten. De Tom Yam Kai was een vieze boullion met pepers erin. Het leek in de verste verte niet op Thais eten. We bezworen dat we toch maar beter Amerikaans konden eten, zoals de dikke biefstuk van de avond ervoor.
